She threw away all of her masks, and put on her soul.

Ik geloof dat de wereld meer dan ooit échte kleuren nodig heeft. En dat jij, ik en heel veel mensen over de hele wereld uitgenodigd worden om wakker te worden. Om juist in deze tijd ons truecolor pad te gaan bewandelen. Voor onszelf, voor anderen, voor onze kinderen.

Ik geloof dat iedereen een uniek verhaal heeft. En dat juist dát verhaal, jouw verhaal, het verhaal van jouw leven, jouw goud bevat. Goud wat je – als je dat wilt – kunt om zetten naar een concept, product of (business) idee wat aanslaat. Aankomt. Hen – die bij jou moeten zijn – recht in het hart.

Wat ik doe in mijn programma’s, tijdens mijn coachings en met mijn teksten is helderheid brengen. Voor jou. Voor je business. Ik zit, ik luister, ik voel en ik tune in. Wat is jouw verhaal? Connection the dots. En hoe kun je daar vervolgens woorden aan geven of een concept van maken waarmee je met dat wat jij hebt geleerd ook anderen verder kunt helpen. Een bijdrage kunt leveren aan het grotere geheel en kunt gaan doen waarvoor jij hier bent gekomen.

Het antwoord op de vraag: ‘wie ben ik écht?
Wat zijn MIJN truecolors en wat wil ik?’
kan maar één iemand beantwoorden.

Niet je ouders, niet je partner, niet je vrienden, niet je collega’s en zeker niet de mensen die je niet eens écht live kent. De enige die het antwoord weet ben JIJ. Maar dan moet je wel luisteren. Naar je lijf, naar je hart. Dat kan spannend zijn en misschien niet vanzelf gaan, toch weet ik één ding zeker; als ik dat kan, kun jij dat ook.

Laat me je kort meenemen naar mijn verhaal.

“De enige die het
antwoord weet ben JIJ”

Als klein meisje was ik heel gevoelig. Ik zag en voelde dat wat misschien niet iedereen zag of voelde en al heel jong vroeg ik mezelf af: wat kom ik hier in godsnaam op deze immens grote wereld doen? Radar was mijn bijnaam. En de zin; “Clairetje, ben nou toch niet zo serieus, zo gevoelig’, heb ik denk ik wel duizenden keren gehoord. Mezelf laten zien? Ik dacht het niet.

Het heeft me heel wat jaren, een eetstoornis, en nogal wat persoonlijke ontwikkeling gekost voordat ik inzag dat juist in mijn kwetsbaarheid, gevoeligheid en helderheid mijn allergrootste kracht schuilt.

Ik geloof dat iedereen in zijn of haar leven een wake-up call krijgt. Positief of negatief. Een moment waarop je opnieuw de keuze krijgt: ga ik door op de oude voet ? of kies ik ervoor weer terug te gaan naar wie ik echt ben. Mijn wake-up call kwam in 2006 toen ik op 26 jarige leeftijd de diagnose kanker kreeg. Een diagnose die uiteraard de bodem onder mijn voeten vandaan sloeg maar tegelijkertijd, hoe gek ook, als heel logisch voelde: ‘dit gebeurt niet voor niets’.

Het was het begin van het opnieuw gaan bewandelen
van mijn eigen pad.

Op werkvlak besloot ik na jaren gewerkt te hebben in de marketing, communicatie & reclame voor mezelf te beginnen. Een onvermijdelijke keuze en een TrueColor reis. Terugkijkend kan ik met trots zeggen dat hij vol zat met ‘connecting the dots’. Alle opleidingen, banen, cursussen, projecten en afslagen waren nodig om nu precies te zijn waar ik moet zijn. Niet dat het eenvoudig was. Keihard werken. Heel veel zaaien. Heel veel investeren. Vallen, opstaan, doorgaan. Met dingen (en met mensen) stoppen. Afslagen nemen of juist niet. Going the extra mile & walking the talk.

Ook leerde ik weer 100% te varen op mijn intuitie en leer ik nog steeds opnieuw te vertrouwen op het leven. Dat dat wat moet komen, komt. Zo wist ik altijd al dat ik moeder wilde worden. Niet dat ik daar continue mee bezig was ofzo, het was gewoon een gegeven in mijn hoofd. Ik word mama. En, gek genoeg, wist ik ook dat ik mama zou worden van een tweeling. Mijn oma was een tweeling, mijn ooms zijn tweeling, mijn tante heeft een tweeling gekregen. Tweelingen waren voor mij iets magisch. Altijd samen, nooit alleen.

Na mijn kanker kon ik geen kinderen meer krijgen. Mijn hoofd en mijn hele omgeving zei: don’t get your hopes up darling! Mijn hart fluisterde: jij wordt moeder. van een tweeling. Zo vaak verloor ik het vertrouwen. Twijfelde ik. Stond ik op het punt om op te geven.

Maar de signalen bleven komen. Het universum bleef me moed inpraten. De spirituele moeder van een vriendin die tijdens een verjaardagsfeestje out of the blue zei: ‘zo. en hoe ga jij die tweeling noemen die je krijgt?’. De onbekende man op straat: ‘jij krijgt twee cadeautjes!’. De handlezer op een vrijgezellen: ‘in ieder geval twee. twee dezelfde’.

Een adoptieprocedure volgde. Vier lange jaren over hordes en door hoepels springen. Maar ze zijn er. LOUD & CLEAR. Soms zelfs een beetje té loud & clear. Miles & Dean. Onze TWEELING. Just Saying.

Ik vaar 100% op mijn eigen kompas

Wie ik ben, wat ik doe en waar ik heen wil, voor mij is het inmiddels crystal clear. Ik vaar 100% op mijn eigen kompas. Op alle vlakken. Privé maar zeker ook zakelijk. Natuurlijk ben ook ik nog lang niet uitgeleerd. We never are. Wat ik wel ben is zo freaking dankbaar. Iedere dag opnieuw.

Het was zéker geen gemakkelijke weg, keihard heb ik ervoor gewerkt, meerdere malen heeft het leven me onderuit gehaald. Maar het heeft me ook dubbel en dwars beloond wanneer ik weer op stond. Ik loop weer op het juiste pad en heb ik inmiddels al zo ongelofelijk veel mensen op weg geholpen op dat van hen.

Of dat nu was in loondienst als communicatie & PR adviseur, brandstrateeg en teamleider. In mijn eigen bedrijf als (food)coach-counselor. Als auteur van 3 Easy Peasy bestseller boeken met een bijbehorende Easy Peasy Academy. Het heeft me meer dan klaargestoomd voor alles wat ik nu doe.

Ik heb in zo ongeveer ieder tijdschrift gestaan, ben op TV geweest, heb gesproken voor talloze groepen. Van angst om gezien te worden naar zichtbaarheid 3.0.

Dat zeg ik niet om je te overtuigen van hoe goed ik ben. Ik zeg het om je te laten zien: wat ik doe, is er ook allemaal voor jou. Ik weet hoe het is. Om geen ruimte in te durven nemen, niet te laten zien wie je bent, wat je allemaal voelt, weet, kunt. Je angst en je overtuigingen je te laten belemmeren om in het licht te gaan staan. Jezelf in de weg te staan en kleiner te houden dan je in werkelijkheid bent. De mening van anderen te laten tellen zélfs als je weet: dit is niet waar. Jezelf hard af te straffen als je het niet perfect doet of een schaduwkant van jezelf laat zien. Ik weet het ‘cause i’ve been there.

Maar ik weet ook wat het kan brengen als je de moed en het vertrouwen hebt om daar doorheen te gaan en mee af te rekenen. Te vertrouwen op jezelf en het universum. Wat een bevrijding. Wat een energie en potentie komt er dan vrij. Mogen zijn wie je bent. Fouten mogen maken én jezelf in de schijnwerpers mogen zetten. Gewoon gaan doen wat jíj te doen hebt. Groot of klein. Privé of in je ondernemerschap.

Dat gun ik jou ook!

Liefs Claire