/

Terug in je hok…

Gezien worden. (H)erkenning voelen dat we er (mogen) zijn, just the way we are. Het is iets waar we allemaal, geen mens uitgezonderd, al vanaf baby naar verlangen. craven. Doodsimpel NODIG hebben. Toch ontkomen we er niet aan hierin terwijl we opgroeien gekwetst te worden. Niet gezien. Soms zelfs afgewezen. AUW.

De oplossing die we hier allemaal voor bedenken is logisch, simpel en effectief: activate survival mode. We creëren één of meerdere overlevingsdelen in onszelf. Bodyguards die ons helpen een potentiële pijnlijke ervaring voor te zijn. We kennen ze allemaal. De perfectionist. De pleaser. De controle freak. De rebel. De dromer.  Whichever flavor is your favorite, één ding hebben ze gemeen, ze beschermen jouw ziel. Verhullen jouw echte kleuren. Proberen afwijzing te voorkomen. 

Het werkt perfect. Voor even. Want voor velen komt er een moment dat dit niet meer gaat. De pijn wordt te groot, de noodzaak bitter en het verlangen te sterk. De ziel die in je huist wéét namelijk dat dit niet is wie jij bent. Deep down. Perfectionisme kan soms super handig én nodig zijn maar het is niet wie jij bent. Pleasen levert je soms hele fijne relaties op, maar je doet het niet voor JOU.

En dus is vroeg of laat jezelf laten zien de enige overgebleven optie. We all know it. We all feel it. We all want it, so we cheer each other on. YESS GIRL, laat jezelf zien. Pak die ruimte. Claim je plek. Shinen met die Soul.

En dan, als we uiteindelijk over die drempel heen zijn, we al onze bodyguard saboteurs aangekeken en bedankt hebben voor hun jarenlange trouwe dienst: “Dank je wel, maar je bescherming is niet meer nodig. I’ve got this. Truecolors shining through…”. We de moed en het lef hebben opgebracht om onze mooie stralende kanten laten zien. Het succes. Het geluk. De ambitie. De dromen. 

Weet je wat er dan heel, heel vaak gebeurt? TERUG.IN.JE.HOK. Want dit is wel iets te succesvol. Iets te ambitieus. Iets te picture perfect. Iets te zichtbaar. Iets te mooi, dun, gelukkig. Iets teveel outshining me. Daar voelen we ons dan toch ook weer niet zo lekker bij, zo’n fel fonkelende spiegel in de buurt om in te kijken. Waarom? Omdat het ons onzeker maakt. Daarom. Omdat het onze eigen bodyguards activeert. Onze eigen inner meangirls. Ons kritische comité. Ons ‘vergeleken bij jou stel ik niets voor’ gevoel. 

De manier waarop we dit de ander laten weten en voelen komt in vele kleuren. Van kleine speldenprikjes en opmerkingen naar roddelen of de verbinding verbreken. En denk niet ‘ik doe dat nooit’ want de bodyguards zijn super goed in vermommen. Vaak met een spiritueel jasje aan. 

Dus laten we ermee aan de slag gaan. Allemaal. Net zoals met het roddelen & oordelen. Want dit is niet hoe we gaan winnen ladies (and men…maar vooral ladies). Kunnen we nog zoveel ‘sisterhood circles & communities’ oprichten, maar als we niet stoppen met roddelen, oordelen én onzeker worden van elkaars succes, kracht en licht zodra we die cirkels uitwandelen, what’s the use?!

Ja, het is nodig om onze kwetsbare, eerlijke kanten te laten zien. Wat er niet lukt. Wat we moeilijk vinden. Het is goed en het is fijn. Daar heb ik het al zo vaak over gehad. Maar het is nét zo nodig om te mogen shinen. Voluit. Ook dat zijn truecolors. En dat het on-cheeren dan niet stopt. Je mag je onzeker voelen, maar spreek dat dan gewoon uit. Schijn daar het licht op in plaats van dat van een ander te willen dimmen. Laat het je vooral inspireren. Laten we elkaar inspireren. Want geloof mij NIEMAND is erbij gebaat, de met moed en lef verworven plek in de spotlight weer te moeten afstaan uit angst opnieuw niet gezien, (h)erkent en afgewezen te worden.

Remember:

~ BLOWING OUT SOMEONE ELSE’S CANDLE

DOESN’T MAKE YOURS SHINE ANY BRIGHTER ~